W przypadku funduszy ETF odzwierciedlających zachowanie indeksów rynku papierów dłużnych do najważniejszych rodzajów ryzyka należą:

• ryzyko kredytowe (credit risk) – jest przede wszystkim ryzykiem wynikającym z zaprzestania spłaty zobowiązań przez emitenta papierów dłużnych, w które inwestuje fundusz. Zbliżonym pojęciem jest ryzyko niedotrzymania warunków (default risk), które wynika z faktu niedotrzymania warunków umowy przez emitenta określonego instrumentu finansowego. Ryzyko kredytowe dotyczy przede wszystkim walorów emitowanych przez przedsiębiorstwa, gdyż to właśnie w przypadku tych podmiotów mamy najczęściej do czynienia z zagrożeniem niespłacenia (bądź nieterminowego spłacenia) zobowiązań przewidzianych harmonogramem emisji (w szczególności spłaty należności z tytułu wyemitowanych papierów wartościowych) na skutek złej sytuacji finansowej emitenta. Chodzi tu zarówno o instrumenty średnio- i długoterminowe (papiery komercyjne – głównie obligacje), jak też instrumenty rynku pieniężnego (krótkoterminowe papiery dłużne). Niższe ryzyko niewypłacalności występuje w przypadku walorów emitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego (obligacje komunalne), natomiast względnie najniższe ryzyko kredytowe charakteryzuje obligacje i bony emitowane przez rządy.

Poziom ryzyka kredytowego w dłużnym funduszu ETF jest ściśle związany z wiarygodnością kredytową emitenta (emitentów) instrumentów dłużnych wchodzących w skład replikowanego przez fundusz indeksu. Jej oceny dokonują wyspecjalizowane agencje ratingowe (agencje credit-ratingu), których działalność polega na przeprowadzaniu jakościowych klasyfikacji dłużnych papierów wartościowych oraz innych zobowiązań ze względu na standing finansowy emitenta, poprzez nadanie pożyczkobiorcy stopnia zaufania finansowego wyrażonego najczęściej za pomocą kodu literowego. Istotne pogorszenie sytuacji finansowej emitenta, bądź perspektyw jego rozwoju w najbliższym okresie, skutkujące obniżeniem oceny ratingowej, może wpłynąć na spadek ceny wyemitowanych przez niego papierów wartościowych, a tym samym na spadek wartości tytułów uczestnictwa w funduszu, który posiada w swoim portfelu te instrumenty. Ryzyko kredytowe występuje także w przypadku depozytów bankowych i odnosi się do wypłacalności banku.

Ryzyko kredytowe jest najwyższe w przypadku dłużnych funduszy ETF naśladujących indeksy obligacji typu high-yield (posiadające rating spekulacyjny lub nieinwestycyjnym – np. na poziomie BB+ lub niższym według agencji Standard & Poor`s) lub obligacji śmieciowych (junk bonds). Najniższe ryzyko kredytowe występuje w funduszach ETF replikujących indeksy obligacji skarbowych (rządowych).

• ryzyko stopy procentowej (interest rate risk) – polega ono na możliwości zrealizowania niższej od zakładanej stopy zwrotu z papierów dłużnych, wynikającej z wrażliwości kursów obligacji będących przedmiotem lokat funduszu ETF na zmiany rynkowych stóp procentowych. Obejmuje ono:

1. ryzyko zmiany ceny (holding period risk) instrumentu dłużnego, wynikające z faktu, iż cena ta w momencie jego sprzedaży na rynku wtórnym przed terminem wykupu pod wpływem zmiany stopy procentowej może okazać się niższa od zakładanej;
2. ryzyko reinwestycji (reinvestment risk) dochodu uzyskiwanego z tytułu przetrzymywania obligacji, wynikające z faktu, iż stopa reinwestycji odsetek od obligacji otrzymywanych w czasie jej ważności może być odmienna od stopy zwrotu z obligacji w terminie do wykupu (YTM – yield to maturity); ryzyko to nie dotyczy obligacji zerokuponowych (zero-coupon bonds).

Poziom ryzyka stopy procentowej jest zdeterminowany długością okresu do terminu wykupu papierów dłużnych – im termin ten jest dłuższy, tym ryzyko to jest wyższe z uwagi na większą niepewność, co do przyszłych zdarzeń na rynku (w tym kontekście używa się także pojęcia ryzyka czasu trwania inwestycji – maturity risk). Oznacza to, że obligacje długoterminowe są bardziej wrażliwe na zmianę stopy procentowej niż obligacje krótkoterminowe. Drugim czynnikiem wpływającym na ryzyko stopy procentowej jest wysokość i sposób oprocentowania obligacji. W momencie wzrostu rynkowych stóp procentowych (bądź tylko w oczekiwaniu na ich wzrost) ceny instrumentów o stałym oprocentowaniu spadają. Analogicznie przy spadku rynkowych stóp procentowych obserwować można wzrost cen obligacji stałoprocentowych. Z kolei w przypadku ryzyka reinwestycji wzrost stóp procentowych powoduje wzrost dochodów z reinwestycji, czyli wzrost zrealizowanej stopy zwrotu z obligacji, zaś spadek stóp procentowych wiąże się ze spadkiem dochodów z reinwestycji, a więc spadkiem zrealizowanej stopy zwrotu z obligacji.

Ryzyko stopy procentowej jest obok ryzyka kursowego i ryzyka płynności głównym składnikiem ryzyka rynkowego (market risk) w funduszach ETF inwestujących w instrumenty dłużne. Jest ono związane z możliwością spadku wartości aktywów tych funduszy w wyniku niekorzystnego kształtowania się kursów rynkowych papierów wartościowych (w tym przypadku – papierów dłużnych) będących przedmiotem ich lokat. Najwyższy poziom ryzyka stopy procentowej cechuje fundusze ETF replikujące indeksy o długim ważonym terminie zapadalności portfela papierów dłużnych, w szczególności fundusze ETF długoterminowych obligacji. Najmniejsze ryzyko tego rodzaju występuje w funduszach o najmniejszym duration, czyli w funduszach ETF odwzorowujących indeksy rynku pieniężnego.